کتابهایی که خواندم و باید بخوانم...

به راه بادیه رفتن به از نشستن خاموش

اگر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

سعدی

زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند...

زندگی درک همین اکنون است

زندگی شوق رسیدن به همان

فردایی است ، که نخواهد آمد

تو نه در دیروزی ، و نه در فردایی

ظرف امروز ، پر از بودن توست

شاید این خنده که امروز ، دریغش کردی

آخرین فرصت همراهی با ، امید است...

...

زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم

زندگی زمزمه پاک حیات ست ، میان دو سکوت

زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست

لحظه آمدن و رفتن ما ، تنهایی ست

من دلم می خواهد

قدر این خاطره را در یابیم

سهراب سپهری

هر آنکه جانب اهل خدا نگه دارد

خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حافظ

آنچه خدا خواست همان می شود

و آنچه دلت خواست نه آن می شود...

هر کس را صبح امیدی است در دل های شب!

صائب تبریزی

روزی می رسد

که حتی از استخوان های مدفون شده ات

بوی نجاستت

پاک نشدنی است

کفتارها

تا همیشه کفتارند

28 تیر 1404

بهار

اسمت ؛ آتش

صدایت ؛ گلوله

چهره ات ؛ کفتار

مرگ همین حوالی است

آماده باش

پایان، نزدیک است

28 تیر 1404

بهار

بالاخره تمام شد

مرگ بالای سرش چرخیده بود

جنازه اش را که از خانه بردند

آشغال هایش را هم

با خودش بیرون ریختند

خانه داشت تازه

رنگ و بوی بهار را به خودش می گرفت

زمستان تمام شده بود

زندگی از لای پنجره ها

بیرون می زد . . .

27 تیر 1404

بهار

تبر به دوش

بر سر مردن رقابت می کینم

بار سنگین هیزم کمرمان را خم کرده

زیر چشم هایمان گود رفته

دست هایمان چروکیده

تکه ای آب روی زمین افتاده

خدا کند که

این بار هم سراب نباشد

27 تیر 1404

بهار

پیرمرد، شمر بن ذوالجوشن بود.

وقتی سقط شد

شهر، را با ارثیه ای که با خودش به گور نبود

سور سات راه انداختند.

همه جا را چراغانی کردند.

طاعون از شهر برای همیشه رفته بود.

24 تیر 1404

بهار

ای میهن خدایی صحن امام رضایی

ایران ذوالفقار و ایران عاشورایی . . .

هر کس پی درمان غمش راهی یافت

من دل به شما بستم و آرام شدم. . .

امام رضای دلم

صبح خواهد شد

و به این کاسه آب

آسمان هجرت خواهد کرد

سهراب سپهری

چادرت را بتکان روزی ما را بفرست

ای که روزی دو عالم همه از چادر توست...

زیر بارند درختان که تعلق دارند

ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد

باشد اندر پرده

بازی های پنهان

غم مخور

حافظ

تو خاموشی

و من

خیره به تلفنی که

دیگر شماره ات روی آن نمی افتد

بهار

30 مرداد 1403

خودم را می سپارم دست خورشید

تا آسمان

بالا می روم

بهار

30 مرداد 1403

هیچ حالی را بقایی نیست بی صبری مکن

چون شب صبحت در آید روز هجران بگذرد

جهان استوار نمی ماند

مگر با سری خمیده

بر روی شانه کسی که دوستش داریم.

من خدایی دارم

که به شدت دوست داشتنی است . . .

و خدایی که مرا می بیند

و خدایی که سخت هوایم را دارد ...

و همین از همه دنیا برایم کافی است

و خدایی که همه چیز را می داند

و گاهی به جای من قدم بر می دارد . . .

دست هایم را می گیرد

و حسابی دوستم دارد

و خدایی که برایم کافی است . . .

بهار

16/5/ 1403

هنوز نشناخته ای مرا

آن که برای رسیدن به مجنونش

تا قله های قاف می رود . . .

بهار

16 / 5 / 1403

تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید

تو یکی نه ای هزاری ؛ تو چراغ خود برافروز

در نگاهم تو فقط ، منظره ی دلخواهی . . .

با من که شکسته ام کمی راه بیا . . .

اللهم عجل لولیک الفرج بحق الزینب سلام الله علیها

به ذره گر نظر لطف بوتراب کند

به آسمان رود و کار آفتاب کند...

آسمان از تو خبر داشت ولی ما از تو

سهممان بی خبری بود نمی دانستیم . . .

اللهم عجل لولیک الفرج بحق الزینب ( س )

از شوق شکر خند لبش جان نسپردم

شرمنده جانان ز گران جانی خویشم

اللهم عجل لولیک الفرج بحق الزینب ( س )

من خود بلای خویشم

از خود کجا گریزم؟

شهر روشن است با صد چلچراغ

اما کسی ،

می رسد یک روز حتما با چراغ دیگری . . .

سحر رسیده اگر چه هنوز تاریک است

به خون غزه قسم انقلاب نزدیک است

به وصل خود دوایی کن دل دیوانه ما را

علاج درد مشتاقان طبیب عام نشناسد . . .

از دست رفتگانیم،

دستی به دست ما ده

یا صاحب الزمان

در دلم جا کرد عشقش اختیار از من گرفت

فیض کاشانی

پاییز می رسد که مرا مبتلا کند

با رنگ های تازه مرا آشنا کند . . .

گر ط گرفتارم کنی من با گرفتاری خوشم.

مولانا

من خود بلای خویشم؛

از خود کجا گریزم ...؟!

به وقت صبح قیامت که سر ز خاک بر آرم

به گفت و گوی تو خیزم به جست و جوی تو باشم

به مجمعی که در آیند شاهدان دو عالم

نظر به سوی تو دارم، غلام روی تو باشم

حدیث روضه نگویم،گل بهشت نبویم

جمال حور نجویم، دوان به سوی تو باشم

سعدی

در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم

لطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی

رفتی کلاس اول

این شعر را عوض کن؛

آن مرد تا نیاید . . .

باران نخواهد آمد . . .

" آن مرد با باران می آید " ؛

وجیه سامانی